reklama

Zapowiada sprawdziany ze ściągania, a do tablicy woła grupowo. Rozmowa z Marcinem Stiburskim, nauczycielem, który stawia szóstki za spanie

Natalia GrzybowskaZaktualizowano 
Marcin Stiburski: Skala ocen zaczyna się u mnie od czwórek w górę, z tendencją szóstkową. Uświadamiam jednak moim podopiecznym, że ta szóstka nic nie znaczy. Ona jest tylko pomiarem, a pomiar w fizyce jest zawsze obarczony błędem. Karolina Misztal
Uczy matematyki i fizyki w Morskiej Szkole Podstawowej w Gdańsku, stawia szóstki za spanie na lekcji, nienawidzi świadectw z wyróżnieniem i punktów za wolontariat. Stał się znany, gdy któregoś dnia w ramach zastępstwa Marcin Stiburski zaordynował uczniom trzy lekcje matematyki pod rząd, a na koniec pozwolił uczniom na chwilę nietypowego wyciszenia. Wieść o tym bardzo szybko obiegła media, a niespotykane metody pedagogiczne nauczyciela wzbudziły ogromne zainteresowanie internautów.

O co w tym wszystkim chodzi, panie profesorze? Cel ma uświęcać środki?
- Marcin Stiburski: - Zacznijmy może od tego, że z reguły w okresie nauki szkolnej wiele dzieci ma do czynienia z wieloma elementami lęko gennymi. Składają się na nie dziennik z wpisywanymi tam stopniami, tablica przy której ma się pustkę w głowie, świadectwa i oceny. Moim zdaniem do nauczyciela należy zidentyfikowanie generatorów stresu i ich eliminacja poprzez odpowiednie działanie. Robię to dosyć przewrotnie - organizuję sprawdzian ze ściągania, a do tablicy wołam ich grupami. Dla przemęczonych szkolną codziennością uczniów taki bodziec odmiennej lekcji ich rozluźnia. I nie trzeba przy tym zaraz wyciągać królika z kapelusza. Szczególnie w starszych klasach obserwuję syndrom przemęczenia szkołą wiec aby się temu przeciwstawić tłumaczę, że stopnie nie są ważne, więc czasami niech je sobie sami wystawiają. Skala ocen zaczyna się u mnie od czwórek w górę, z tendencją szóstkową. Uświadamiam jednak moim podopiecznym, że ta szóstka nic nie znaczy. Ona jest tylko pomiarem, a pomiar w fizyce jest zawsze obarczony błędem. Dlatego też jedynki i dwójki w ogóle u mnie nie występują. Odpowiadając zaś na pytanie Pani redaktor - to co robię jest dla mnie pewnego rodzaju autoterapią. Moja szkoła dała mi w kość, przemieliła, sprawiała, że obgryzałem paznokcie do krwi. Do dzisiaj, gdy o niej mowię głos mi drży. Zależy mi na głębszym Korczakowskim pochyleniu się nad problemem.

Czytaj także

Rozumiem, że uczniowie są zachwyceni. A co na to dyrekcja szkoły?
- Całe szczęście polega na tym, że trafiłem do placówki, która jest na pełnych prawach szkoły publicznej, ale podmiotem zarządzającym szkołą jest osoba prywatna. Ponieważ w dzielnicy brakowało szkoły stała się ona "rejonówką", typowo egalitarną. Obowiązuje w niej kodeks pracy, a nie tak jak w przypadku innych szkół - karta nauczyciela. Dzięki temu ktoś taki jak, mógł zostać w niej zatrudniony. Wcześniej na politechnice byłem pracownikiem naukowo-technicznym i początkowo w szkole dorabiałem sobie tylko przez kilka godzin. Dzięki temu łatwiej było mi wyrażać własne zdanie, które być może ktoś na etacie bałby się wypowiedzieć. Ale dyrektor Morskiej Szkoły Podstawowej, pan Kamil Gajewski, jest bardzo otwartym człowiekiem, stworzył przestrzeń dla moich działań, bo jemu również zależy, by tworzyć szkołę przychylną dziecku.
Oczywiście wszystko w ramach prawa, przepisów i wymogów kuratoryjnych. Dlatego, jeśli nawet jeśli moje działania podczas lekcji są zaskakujące to zawsze uwzględniają one podstawę programową.

To wszystko brzmi bardzo zachęcająco, ale rzeczywistość skrzeczy. Pańscy uczniowie kończą szkołę i…
- Rzeczywiście. Chcąc dostać się do wymarzonego liceum nieraz błagają o podnoszenie ocen. Oceny wiodące są punktowane 17 punktami za „szóstkę”, więc świadectwo z wyróżnieniem to 7 punków plus 3 pkt za tzw. wolontariat. "Płacąc" za wolontariat w szkole robimy krzywdę tym dzieciom. To jest nieetyczne. Może ten, kto to wymyślił chciał dobrze, ale raczej nie był pedagogiem. Powstaje też błędne koło reguły „3 razy Z” (czyli Zakuć, zdać, zapomnieć)i permanentny brak czasu na pasje tak szkolne, jak i te nieoceniane pozaszkolne.
Wystosowałem petycję o zniesienie tego żałosnego świadectwa z wyróżnieniem. Lepsze byłoby pozostawienie egzaminu ósmoklasisty, podobnie jak to jest w przypadku matury, która stanowi podstawę dostanie się na studia. W myśl mojej teorii licealiści powinni prosić nauczycieli o wytyczne, jak opanować materiał na ocenę „dopuszczającą”. Mieliby wtedy święty spokój i mogli skupiać się na tym, co im sprawia największą przyjemność.

Nie jestem do końca przekonana, do ostatecznych rezultatów Pana filozofii pedagogicznej. A czy rodzice nie mają nic przeciwko takim metodom nauczania?
- Pod koniec zeszłego roku przeprowadziłem wywiad z rodzicami co sądzą o bardzo dobrych ocenach na koniec roku, lub o takich inicjatywach, jak wcześniej wspomniany sprawdzian ze ściągania. Dwie osoby uznały, że wolałyby by ich dzieciom nieco "przykręcić śrubę". Czyli tym rodzicom zależy, by ich dzieci chodziły jak w zegarku. Jednak ogromna większość trzyma za mnie kciuki.

Czytaj także

Jaka jest zatem kwintesencja Pana teorii i praktyk w Pana szkole?
- Moje lekcje stają się terapią „odszkolenienia”. Dzieciom, które były dotychczas w cuglach i uczestniczyły w wyścigu – teraz się „odpuszcza”. Przestają czuć presję. W młodszych klasach, jeszcze niezainfekowanych surowymi regułami średniowiecznej szkoły to odszkolenienie trwa 5 minut. Potem dziecko zaczyna cieszyć się szkołą, zaczyna czekać na lekcję, odnajduje w nich atrakcje. Choć w rzeczywistości to są też „zwykłe” lekcje z zeszytem i podręcznikiem.

I sądzi Pan, że to, co proponujecie znajdzie naśladowców wśród innych pedagogów i akceptację w resorcie oświaty?
- Myślę, że od systemu, który narzuca reguły gry zależy jak potoczą się dalsze losy edukacji. System wytwarza tzw. warunki brzegowe, determinuje kształt, a każdy uczestnik musi je zaakceptować. Wynikają one z ustawy, statutu szkoły, rozporządzeń i innych przepisów. To jest pojęcie z matematyki, warunkiem brzegowym jest krzywa, która otacza daną powierzchnię i w efekcie następuje zależność między warunkami brzegowymi, a samą powierzchnią. Tak to wygląda w matematyce akademickiej, ale można to przełożyć także na język powszechny. Czyli proponowanie i akceptowanie zmian w polskiej szkole XXI wieku.

POLECAMY w SERWISIE DZIENNIKBALTYCKI.PL:

Flesz - nowi marszałkowie Sejmu i Senatu, sukces opozycji

Wideo

Komentarze 2

Ta strona jest chroniona przez reCAPTCHA i obowiązują na niej polityka prywatności oraz warunki korzystania z usługi firmy Google. Dodając komentarz, akceptujesz regulamin oraz Politykę Prywatności.

Podaj powód zgłoszenia

M
Marcin Stiburski
29 października, 11:18, Kiko:

Szkoła XXI wieku, w której nikt nic nie umie, Grochola to literatura piękna, a za niewiedzę stawia się 4. Ale za to wszyscy się dobrze bawią

https://szkolaminimalna.blogspot.com/2019/10/efekt-utopionych-kosztow.html

K
Kiko

Szkoła XXI wieku, w której nikt nic nie umie, Grochola to literatura piękna, a za niewiedzę stawia się 4. Ale za to wszyscy się dobrze bawią

Dodaj ogłoszenie

Wykryliśmy, że nadal blokujesz reklamy...

To dzięki reklamom możemy dostarczyć dla Ciebie wartościowe informacje. Jeśli cenisz naszą pracę, prosimy, odblokuj reklamy na naszej stronie.

Dziękujemy za Twoje wsparcie!

Jasne, chcę odblokować
Przycisk nie działa ?
1.
W prawym górnym rogu przegladarki znajdź i kliknij ikonkę AdBlock. Z otwartego menu wybierz opcję "Wstrzymaj blokowanie na stronach w tej domenie".
krok 1
2.
Pojawi się okienko AdBlock. Przesuń suwak maksymalnie w prawą stronę, a nastepnie kliknij "Wyklucz".
krok 2
3.
Gotowe! Zielona ikonka informuje, że reklamy na stronie zostały odblokowane.
krok 3